Ama buradayım. New York’tayım ve Manhattan’ın kalbine doğru ilerlemekteyim. Üstelik, buğulu cama yüzünü yapıştırmış bir balık kadar merakla ilerlemekteyim… Taksi meşhur Jamaica Mahallesi yakınlarından ve Lincoln tünelinden geçerek Manhattan`a doğru yol alıyor. Aslında henüz hala pek bir şeyin farkında değilim. Bayağı bir trafik… Pencereden görünen şık, ışıklı vitrinler, Cuma gecesinin insan kalabalığı ve sonradan birçoğunun restoran kuyruğu olduğunu anlayacağım irili uzunlu kuyruklar.  8. Avenue ile 34. Street`in kesişimi olan köşeye ulaştığımda taksimetrede yazan ücreti ve % 15’i kadar bahşişi uzatıyorum şöfere. Bahşişe rağmen küçük de olsa valizimi bagajdan indirmeye yeltenmiyor bile ve ben söylenerek bagajı açıp arkamızda çalan kornaları da duymamaya çalışarak valizimi kapıp kendimi kaldırıma atıyorum. Önce karşı kaldırımın hemen önünde içinden dumanlar çıkan mazgalla göz göze geliyoruz (aa, e ben bu mazgalı tanıyorum) hemen sonrasında da yanımda dikilen dev gökdelene tırmanmaya başlıyorum gözlerimle… Gökdelenin görebildiğim ve başımı döndüren en tepe noktasına geldiğimde, işte o an çekiliyor kanım… O an anlıyorum ki New York’tayım ve işte şimdi kendi filmim başlıyor! Ben bir insanı ve bir şehri hep ilk izlenimi ile hatırlayanlardanım. Ancak New York`u ilk gördüğünüz anda ”bir ilk izlenime” sahip olacağınızı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Niye mi? E kuzum siz çocukluğunuzdan beri New York göre göre büyümediniz mi? Aha iste koca koca gökdelenler, rengârenk neonlu dev binalar, geniş geniş caddeler, yılbaşı süsleri… Aaa, bak işte yerin altından dumanlar çıkaran sokak mazgalları… İtfaiye arabası değil mi şu, 25 yıldır her New York filminde gördüğüm? New Yorker’ların deyimi ile “Koca Frank”e hak vermeden edemiyorum… Nasıldı şarkı? “New York’un bir parçası olmak istiyorum”